เก๊กฮวยเอ๋ย จงเป็นเก๊กฮวยเถิด

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

สก็อตแลนด์มีอากาศร้อนกับเขาด้วยเหมือนกัน

สองสามวันมาแล้วที่อากาศที่นี่ร้อนเหมือนอยู่เมืองไทย

สามารถไปไหนมาไหนได้โดยใส่เสื้อตัวเดียว

(กางเกงไม่ต้อง!!!)

แต่กลางคืนยังหนาวขนาดที่นอนห่มผ้าได้

คิดไปคิดมาอากาศที่นี่แปรปรวนอย่างกะในหนังประมาณวันสิ้นโลก

เมื่อวานหนาวแทบตายทั้งๆที่เป็นหน้าร้อน

วันต่อมาแดดแจ๋ร้อนจี๋

อากาศมันบ้าอย่างนี้นี่เอง คนเลยบ้าตามอากาศไปด้วย

แล้วเราก็เลยบ้าตามคนที่นี่ไปเหมือนกัน

แต่ชอบที่มีแดดจนถึงห้าทุ่มเที่ยงคืน

พระอาทิตย์ยังปริ่มๆขอบฟ้าอยู่เลย

รู้สึกเหมือนกลางวันมันนานขึ้น ทำอะไรหลายอย่างได้มากขึ้น

คนเรานี่ก็บ้า

เวลาก็มีเท่าเดิม

อยู่ดีๆก็รู้สึกว่ามันเพิ่มขึ้นได้ซะอย่างนั้น

ชีวิตคนเรานี่อยู่เฉยๆ โดดๆไม่ได้ ต้องเที่ยวเอาไปแปะ

เอาไปผูกติดกับสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้มันวุ่นวาย

อากาศดี อารมณ์ดี

อากาศแย่ อารมณ์แปรปรวน

ประหลาดแท้ คนเรา

 

วันพุธได้มีโอกาสไป Baltic Art Gallery ริมแม่น้ำ Tyne ที่เมืองนิวคาสเซิล

มีนิทรรศการอันนึงของ Yoko Ono เห็นแล้วชอบที่สุด และก็เข้าใจที่สุด

อันอื่นๆคือไม่เชิงไม่ชอบแต่ไม่เข้าใจเลยซะมากกว่า ไม่รู้ว่ามันจำเป็นต้องเข้าใจมั้ย

เอาเป็นว่า ดูแล้วมันไม่เกิดความรู้สึก ไม่สามารถเข้าถึงได้ก็แล้วกัน

เค้าเอาตัวต่อรูปท้องฟ้า ใส่ในภาชนะคล้ายหมวกทหาร แขวนไว้เต็มเพดานห้องห้องหนึ่ง

เป็นนิทรรศการที่คนดูมีส่วนร่วมได้นั่นคือสามารถหยิบตัวต่อนั้นไปได้

เพราะว่า เราต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันบนโลกใบนี้

เรา ไทย สกอตแลนด์ ก็อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน

ไม่มีใครเป็นพระเจ้าของใคร

 

ช่วงนี้รู้สึกว่างเปล่า ไม่รู้ว่าว่างเปล่ารึเปล่า แต่ไม่รู้จะรู้จะรู้สึกอย่างไรดี

ก็เลยตีความไปว่าว่างเปล่าก็แล้วกัน

ดูสิไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรแล้ว เพราะรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน

โลกแคบกว่าที่เราคิดเยอะ

ผู้คนบนโลกนี้มีไม่กี่แบบหรอก

ดีมาก ดี ดีน้อย เฉยๆ แล้วก็แย่

มีอยู่แค่นี้แหละ เพียงแต่เปลี่ยนเชื้อชาติและภาษาเท่านั้น

 

การทำงานเหรอ ความจริงเราไม่ได้ทำงานหรอก

งานเป็นเพียงผลพลอยได้จากการติดต่อสื่อสารกับคนมากกว่า

สิ่งสำคัญของการทำงานก็คือการจัดลำดับความสำคัญของงาน

และการสื่อสารที่ได้ผล

 

งานทุกชนิดมีศิลปะในตัวเอง

คนเสิร์ฟอาหารก็เช่นกัน

เชฟอาจจะสร้างศิลปะบนจานอาหาร

แต่คนเสิร์ฟสร้างศิลปะบนโต๊ะอาหาร

 

การปฏิบัติกับคนอื่นก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

หมายถึงว่าทำไมเราต้องปฏิบัติกับคนอื่นแย่ๆเพียงเพราะว่าคนคนนั้นไม่มีผลประโยชน์ต่อตัวเรา

อาจจะไม่ถึงกับแย่

แต่เหมือนกับว่า เขาเหล่านั้น

ไม่มีตัวตน

 

บางครั้งเราก็สงสัยว่าตัวเองทำอะไรอยู่

บางครั้งเราก็ไม่ได้สงสัย แต่ลืมไปว่ากำลังทำอะไรอยู่

วันนี้ก็เป็นแต่เพียงวันแย่ๆอีกวันหนึ่งที่จะต้องผ่านพ้นไป

เราจะรอให้มันผ่านไปเฉยๆหรือจะทำให้มันดีขึ้นล่ะ

ว่าแต่ว่าไอ้ทำให้มันดีขึ้นเนี่ยทำยังไงเหรอ

โลกไม่ได้ใหญ่อย่างที่เราคิดหรอก

ผู้คนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็จริง แต่ก็เหมือนกันอย่างกับแกะ

ที่ถูกเลี้ยงมาจากสวนเดียวกันก็ไม่ปาน

หลายๆๆวันก่อนไปดูนิทรรศการภาพวาดของเด็กๆที่แกลลอรี่แห่งหนึ่งย่านผ่านฟ้า

เป็นรูปวาดของเด็กจากหลากหหลายประเทศที่วาดถึงประเทศตัวเอง

ดูไปก็หัวเราะไปกับรูปวาดของเด็กๆ ไม่ได้ขำเพราะรูปวาดของเด็กดูตลกและไม่สวย

แต่หัวเราะแบบตื่นตาตื่นใจกับจินตนาการกว้างไกลมากกว่า

หลังจากดูนิทรรศการทั้งหมด เราพบว่าเด็กไทยวาดูปสวย

คนที่คัดมาจัดแสดงคือคนที่วาดรูปสวย สวยจริงๆ

ชาติอื่นๆดูแล้วไม่สวยเท่า บิดๆเบี้ยวๆตามประสา

 แต่ดูแล้วกลับสนุกกว่า

หรือเพราะเราก็เป็นคนวาดรูปไม่สวย เลยเข้าถึงมากกว่า

ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ย้อนกลับไปถึงชั่วโมงศิลปะสมัยเด็กประถม

จำได้ว่าเคยโดนครูศิลปะว่าท่ามกลางเพื่อนมากมายว่าวาดรูปไม่สวยเลยแย่มาก

แถมยังให้ตบปากตัวเองเพราะคุยระหว่างครูสอน

แกอาจจะไม่ได้ตั้งใจว่าเรื่องรูปก็ได้(มั้ง)แต่โมโหเพราะคุยระหว่างเรียนมากกว่า

จำไม่ได้ว่าอับอายมากรึเปล่า แต่ถ้าจำไม่ได้แสดงว่าไม่อายมาก(ไม่รู้สำนึก)

กำลังคิดว่าถ้าเราอับอายมากๆหรือฝังใจมากๆว่าฝีมือวาดรูปของดิฉันแย่สุดๆไม่ได้ผุดได้เกิด

 ทุกวันนี้คงไม่อยากจับดินสอวาดรูปอีก

แต่ก็อีกนั่นแหละ ทุกวันนี้แม้จะมีบางวันครึ้มอกครึ้มใจวาดรูปขึ้นมาบ้าง

ฝีมือก็ยังคงเส้นคงวาไว้ที่สมัยประถมเหมือนเดิม

 

ประเด็นก็คือเราไม่เคยถูกบอกให้ทำอย่างอื่นนอกจากวาดรูปให้สวย

ทำทุกอย่างให้ดี ในแนวทางที่เค้าว่าดี

มันไม่ค่อยจะมีทางอื่นให้เราเลยนอกจากการจัดแบ่งลงไปว่า

คนนี้วาดสวย กับคนนั้นวาดไม่สวย

สองแบบเท่านั้น

 

บ่นกระปอดกระแปดไปอย่างนั้นเอง

ก็วาดรูปไม่เป็นรูปเลยอยากหาข้ออ้างให้ตัวเองเท่านั้นแล