หลายๆๆวันก่อนไปดูนิทรรศการภาพวาดของเด็กๆที่แกลลอรี่แห่งหนึ่งย่านผ่านฟ้า

เป็นรูปวาดของเด็กจากหลากหหลายประเทศที่วาดถึงประเทศตัวเอง

ดูไปก็หัวเราะไปกับรูปวาดของเด็กๆ ไม่ได้ขำเพราะรูปวาดของเด็กดูตลกและไม่สวย

แต่หัวเราะแบบตื่นตาตื่นใจกับจินตนาการกว้างไกลมากกว่า

หลังจากดูนิทรรศการทั้งหมด เราพบว่าเด็กไทยวาดูปสวย

คนที่คัดมาจัดแสดงคือคนที่วาดรูปสวย สวยจริงๆ

ชาติอื่นๆดูแล้วไม่สวยเท่า บิดๆเบี้ยวๆตามประสา

 แต่ดูแล้วกลับสนุกกว่า

หรือเพราะเราก็เป็นคนวาดรูปไม่สวย เลยเข้าถึงมากกว่า

ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ย้อนกลับไปถึงชั่วโมงศิลปะสมัยเด็กประถม

จำได้ว่าเคยโดนครูศิลปะว่าท่ามกลางเพื่อนมากมายว่าวาดรูปไม่สวยเลยแย่มาก

แถมยังให้ตบปากตัวเองเพราะคุยระหว่างครูสอน

แกอาจจะไม่ได้ตั้งใจว่าเรื่องรูปก็ได้(มั้ง)แต่โมโหเพราะคุยระหว่างเรียนมากกว่า

จำไม่ได้ว่าอับอายมากรึเปล่า แต่ถ้าจำไม่ได้แสดงว่าไม่อายมาก(ไม่รู้สำนึก)

กำลังคิดว่าถ้าเราอับอายมากๆหรือฝังใจมากๆว่าฝีมือวาดรูปของดิฉันแย่สุดๆไม่ได้ผุดได้เกิด

 ทุกวันนี้คงไม่อยากจับดินสอวาดรูปอีก

แต่ก็อีกนั่นแหละ ทุกวันนี้แม้จะมีบางวันครึ้มอกครึ้มใจวาดรูปขึ้นมาบ้าง

ฝีมือก็ยังคงเส้นคงวาไว้ที่สมัยประถมเหมือนเดิม

 

ประเด็นก็คือเราไม่เคยถูกบอกให้ทำอย่างอื่นนอกจากวาดรูปให้สวย

ทำทุกอย่างให้ดี ในแนวทางที่เค้าว่าดี

มันไม่ค่อยจะมีทางอื่นให้เราเลยนอกจากการจัดแบ่งลงไปว่า

คนนี้วาดสวย กับคนนั้นวาดไม่สวย

สองแบบเท่านั้น

 

บ่นกระปอดกระแปดไปอย่างนั้นเอง

ก็วาดรูปไม่เป็นรูปเลยอยากหาข้ออ้างให้ตัวเองเท่านั้นแล