สี่โมง สามสิบเก้านาที

 

วันนี้เบื่อมากเลย ไม่ได้เบื่อในตัวเนื้องานแต่เบื่อที่ต้องทำงานกับคนที่เราไม่ศรัทธานับถือและยังไม่ชอบในการกระทำ

เมื่อวานคิดได้ว่าเราคงไม่ลาออกเมื่อเค้าวีนใส่แบบไร้เหตุผลและไม่สุภาพ เพราะอะไร...ก็ไม่รู้เหมือนกันอยู่ดีๆมันก็คิดขึ้นมาว่าจะไม่ลาออกด้วยเหตุผลนั้นทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นคิดว่าถ้ากรี๊ดใส่นะ จะลาออก ณ วินาทีนั้นกันเลยทีเดียว

 

วันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนใจเพียงแต่อยากลาออกอย่างที่สุดแม้ว่าเค้าจะยังไม่ได้วีนแต่อย่างใด

แต่ก็รู้สึกว่าเราจะลาออกไปทำไมในเมื่อสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เป็นงานชนิดหนึ่งซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ คือไม่มีความรู้สึกแตกต่างน่ะ

อยากไปทีนามู ไม่ได้คิดถึงอะไรหรือใคร รู้แต่ว่าอยากไปให้พ้นจากที่นี่

 

ตั้งใจจะไปให้ได้ สุดท้ายงานไม่เสร็จ แม้ขณะนี้ยังไม่หมดเวลาที่จะไป แต่ก็ไม่รู้สิ เราก็รู้อยู่แล้วว่างานไม่เสร็จคือถ้าดันทุรังไป กลับมาก็โดนด่าเต็มๆ และยังรู้สึกผิดที่ไม่รับผิดชอบงานอีก

หรือเรากำลังกลัวที่จะต้องไปคนเดียว ..ก็ส่วนนึงเพราะเพื่อนชิ่ง และยังต้องไปสถานที่ที่ต้องไปอาศัยเค้าอยู่ เลยไม่กล้าบากหน้าไปคนเดียว

บวกกับงานมากมายที่ยังไม่เสร็จ

บวกกันไปมา เท่ากับ...ไม่ได้ไป

 

fly me to the moon

คืนที่ดาวเต็มฟ้า ฉันจินตนาการถึง........ความงดงามของชีวิต (ที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามันเป็นยังไงหรือมันควรจะเป็นยังไง)

ไม่น่าเชื่อว่า เรายังจำได้ตอนที่ไปทีนามูครั้งแรก เห็นดาวเต็มฟ้าจริงๆ เต็มฟ้าจนน่ากลัว น่ากลัวว่าดาวมันจะถล่มลงมาทับหัว

 

ไม่น่าเชื่อว่า เราก็ไม่เคยเห็นที่ไหนมีดาวเต็มฟ้าได้เท่าที่เห็นที่ทีนามูอีกเลย

 

ไม่มีเรื่องจะเขียน ไม่รู้จะเขียนอะไร รู้แต่ว่าคิดอะไรไม่ออกเท่าไหร่ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อีกเดือนเดียวแล้วสินะ ที่อีกปีก็กำลังจะหมดไป

เมื่อปีที่แล้วแปลกๆเพราะต้นปีเป็นนักศึกษา ปลายปีเป็นคนทำงาน+ว่างงาน

ปีนี้ก็แปลกๆเหมือนทำอะไรหลายอย่างแต่ก็เหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย

ช่วงนี้เกิดความคิดขึ้นมาบ่อยๆว่า สุดท้ายแล้วมันจะไปจบที่ตรงไหนกัน แต่ก็เหมือนคิดไกลไป แต่ก็เหมือนว่าถ้าไม่คิดมันก็ดูไม่มีเป้าหมาย

ก็เหมือนว่าจะคิดไม่ออก

อยากไปที่ไหนไกลๆ เที่ยวเล่น

แต่ลองคิดถึงความเป็นจริงสิ

สุดท้ายแล้วชีวิตเราก็ต้องทำงานอยู่ดี เราจะมาคิดว่าพอเซ็ง ไม่ใช่ เบื่อ อยากไปเที่ยว อยากพักผ่อน และนำไปสู่การลาออกอย่างนั้นเหรอ

มันดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แบบนั้นนะ

กลายเป็นว่าก็เลยยังคงไม่ลาออกมาจนเข้าสู่เดือนที่ 4 และจะเข้าสู่เดือนที่ 5 ในอีกไม่กี่วัน

และก็เริ่มที่จะไม่รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

เริ่มรู้สึกเหมือนถูกองค์กรกลืน

เริ่มรู้สึกว่า ชาตินี้ เราคงเกิดมาเป็นข้าทาสบริวาร นางในสมัยก่อน โดยไม่รู้ตัว

รู้สึกตัวอีกทีคงกำลังหมอบคลานเข่าเข้าไปหา อยู่ก็เป็นได้

วันนี้เริงร่า ท้าลมเกือบหนาว

เมื่อถึงคราว ได้สุขสนุกสนาน

ไปดูการร้องเพลงบรรเลงขับขาน

ฮาเฮ โห่ฮิ้ว วี้ดวิ้ว วู้......

 

ไม่ได้ฮาเฮจริงๆหรอก เพราะความจริงแล้วโคตรเซ็ง และโฏคตรคิดไม่ออกว่าจะทำไงต่อไป

แต่เล็กๆน้อยที่มีความสุขได้ ก็ขอนิดละกัน

 

แต่...ต้องจ่ายค่าความสุขด้วยเงิน800 บาท จะสุขจริงหรือไม่ คืนนี้รู้กัน

 

 

วันนี้ไม่เบื่อ แต่ว่า ความจริงก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อ ความเบือนี่มันเป็นยังไงเหรอ

แต่ตอนนี้รู้สึกว่า ทำอะไรไม่ทันไปหมด และก็พอไม่ทันมันก็เลยไม่ทำไปซะเฉยๆ อย่างตอนนี้มีงานมากมายแต่กลับมาเขียนสเปซซะนี่

ความจริงเคยคิดหลายต่อหลายครั้ง (เวลาไม่โดนกับตัว)ว่าคำพูดของคน ไม่สามารถทำให้เราด้อยคุณค่าลงไปได้นอกจากตัวเราเองคิดไปอย่างนั้นจริงๆ แต่วันนี้เจอกับตัวก็แอบคิดว่า เฮ้ยหรือกรูจะแย่อย่างนั้นจริงๆวะ มันไม่แน่ใจ โดนมากๆเข้าก็คิดไปเองว่า เออ กรูคงจะเป็ฯอย่างนั้นล่ะมั้ง แต่ก็แอบค้านอยู่ในใจ เฮ้ยเราไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย แต่คิดไปก็ไม่มีเหตุผลมาสนบสนุนความเชื่อตัวเอง สู้คนอื่นก็ไม่ได้ พอพูดแล้วมีเหตุผลสนับสนุน มีหลักฐานมายืนยยัน ว่าเราไม่ได้เรื่องจริงๆ ก็เลยแอบคล้อยตามไปไม่มากก็น้อยว่าเราคง แย่จริงๆ  แต่...ก็อดคิดไมได้ว่า เฮ้ยเราไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย เอ๊ะหรือเราเป็นแบบนั้น เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

หลังจากอดนอนมาสองวันสองคืน

หลังจากสติหลุดเพราะงงกับตารางการทำงาน

ตีสองต้องออกจากบ้านไปทำงาน คือ ไม่เข้าใจ

เริ่มงงว่ากรูมาทำงานหรือมาเป็นอะไร

"ในเมื่อมันต้องตีสองก็ต้องตีสอง"

คือพูดง่ายนะ ลองคิดถึงความเป็นจริงบ้างว่าใครมันจะออกจากบ้านตอนตีสองกัน

หรือเราผิดที่ไม่ทุ่มเทให้องค์กร

แต่ก็ เฮ้ย ตีสองนะเว่ย ถ้าเราไม่มีรถจะทำไง

แต่เราก็ออกมาตอนตีสองจริงๆ

งานก็จะเอาให้ได้ เวลาก็จะเอาอย่างใจ สงสัยคงผิดที่เราที่ทำงานไม่ทันใจพระเจ้า

กลับมาบ้านนั่งทำงานจนถึงตีหนึ่งสี่สิบนาที ไม่มีเวลาอาบน้ำแล้ว แต่จะไม่อาบก็ไม่ได้เพราะยังไม่ได้อาบตั้งแต่เช้าเมื่อวาน ราดน้ำไปสองที กลัวไม่ทัน

สบู่ไม่ต้องพูดถึง หนาวๆอย่างนี้ผิวแห้ง ไม่ต้องถู

วันนั้น ใครนั่งข้างๆ แล้วได้กลิ่นแปลกๆก็ขออภัยมา ณ ที่นี้

 

 

fly me to the moon

เรากำลังบอกใครให้พาเราไปเหรอ ไม่หรอก เพราะเราจะไปด้วยตัวเอง

เพียงแต่ว่า

ในที่สุดก็เข้าสู่การทำงานเดือนที่ 4 น่าตกใจตัวเองเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้สิ ก็อยู่ๆไปมันก็เดือนที่ 4 ไปเอง

ก็เพราะเวลามันก็ผ่านไปเรื่อยๆสินะ เมื่อเราปล่อยมันไป มันก็เลยเป็นเดือนที่ 4 ได้

 

แล้วมันคุ้มกับเวลาที่ผ่านไปรึเปล่า

อยากรู้ว่า อะไรคือเส้นแบ่งว่า นี่คือความอดทน กับสิ่งที่เรียกว่าการเสียเวลาเปล่า

ใช่ที่ว่า เราทำให้มันไม่เสียเวลาเปล่าได้ แต่ถ้ามันไม่คุ้มกับอะไรหลายๆอย่างที่เราเสียไปล่ะ

 

เราอยากรู้จริงๆ

 

การทำงานต่อให้ลำบากแค่ไหนแต่ถ้าเรามีความสุขชกับมันเราก็จะไม่คิดว่ามันลำบากแม้แต่น้อย

 

แต่การทำงานที่ต้องมานั่งรองรับอารมณ์ของคน ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคน

รองมือรองตีนคนในเรื่องบ้าๆบอๆ

มันช่าง....

 

เราเลยอยากรู้ว่านี่มันคือการฝึกความอดทนหรือสิ่งที่เรากำลังทนอยู่มันงี่เง่า ไร้สาระ เสียเวลาเปล่า

 

และไม่ได้อะไรเลย