วันพุธได้มีโอกาสไป Baltic Art Gallery ริมแม่น้ำ Tyne ที่เมืองนิวคาสเซิล

มีนิทรรศการอันนึงของ Yoko Ono เห็นแล้วชอบที่สุด และก็เข้าใจที่สุด

อันอื่นๆคือไม่เชิงไม่ชอบแต่ไม่เข้าใจเลยซะมากกว่า ไม่รู้ว่ามันจำเป็นต้องเข้าใจมั้ย

เอาเป็นว่า ดูแล้วมันไม่เกิดความรู้สึก ไม่สามารถเข้าถึงได้ก็แล้วกัน

เค้าเอาตัวต่อรูปท้องฟ้า ใส่ในภาชนะคล้ายหมวกทหาร แขวนไว้เต็มเพดานห้องห้องหนึ่ง

เป็นนิทรรศการที่คนดูมีส่วนร่วมได้นั่นคือสามารถหยิบตัวต่อนั้นไปได้

เพราะว่า เราต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันบนโลกใบนี้

เรา ไทย สกอตแลนด์ ก็อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน

ไม่มีใครเป็นพระเจ้าของใคร

 

ช่วงนี้รู้สึกว่างเปล่า ไม่รู้ว่าว่างเปล่ารึเปล่า แต่ไม่รู้จะรู้จะรู้สึกอย่างไรดี

ก็เลยตีความไปว่าว่างเปล่าก็แล้วกัน

ดูสิไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรแล้ว เพราะรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน

โลกแคบกว่าที่เราคิดเยอะ

ผู้คนบนโลกนี้มีไม่กี่แบบหรอก

ดีมาก ดี ดีน้อย เฉยๆ แล้วก็แย่

มีอยู่แค่นี้แหละ เพียงแต่เปลี่ยนเชื้อชาติและภาษาเท่านั้น

 

การทำงานเหรอ ความจริงเราไม่ได้ทำงานหรอก

งานเป็นเพียงผลพลอยได้จากการติดต่อสื่อสารกับคนมากกว่า

สิ่งสำคัญของการทำงานก็คือการจัดลำดับความสำคัญของงาน

และการสื่อสารที่ได้ผล

 

งานทุกชนิดมีศิลปะในตัวเอง

คนเสิร์ฟอาหารก็เช่นกัน

เชฟอาจจะสร้างศิลปะบนจานอาหาร

แต่คนเสิร์ฟสร้างศิลปะบนโต๊ะอาหาร

 

การปฏิบัติกับคนอื่นก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

หมายถึงว่าทำไมเราต้องปฏิบัติกับคนอื่นแย่ๆเพียงเพราะว่าคนคนนั้นไม่มีผลประโยชน์ต่อตัวเรา

อาจจะไม่ถึงกับแย่

แต่เหมือนกับว่า เขาเหล่านั้น

ไม่มีตัวตน