ไม่ได้จะด่าหนังของดานัง แต่มันเป็นการออกเสียงที่แท้จริงของชาวเวียดนามเค้า

ตอนนี้มีโอกาสได้โกอินเตอร์ ไปเที่ยวเวียดนาม

ช่วงนี้ว่างงานอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

เลยต้องตะลอนตีนไปทั่ว

เริ่มจากลาวใต้ อันนี้บุกเดี่ยว โดนฟันเงินไปหลายกีบ

ต่อด้วยดานัง และไปจบที่ฮานอย อันนี้ดีหน่อยมีเพื่อนอยู่เลยคิดว่าน่าจะโดนฟันน้อยหน่อย (คิดว่านะ)

ตอนนี้ก็สำเริงสำราญดี คนเวียดนามดูๆไปก็หล่อดีเหมือนกันโดยเฉพาะตม.ที่เจอที่ด่านลาวบาว

แต่ที่แน่ๆเวียดนามหนาวได้ใจมาก

14 กุมภา วันวาเลนไทน์

รักเจ้าเอย

เจ้าลอยลมมา

โปรยเสน่ห์

ให้ข้าหลงใหล

ให้ข้าลุ่มหลง

ให้ข้ามองเห็น

แต่สิ่งสวยงาม

ยามเจ้าลอยผ่านไป

เจ้าก็พัดพา

ความสวยงามไปจากข้าเช่นกัน

 

น่าแปลกที่ตอนเรียกว่ารัก อะไรๆก็ดูดีไปเสียหมด

ทุกสิ่งอย่างต่างต่างให้อภัยและมองข้าม

ยามไม่รัก อะไรๆก็ดูขัดหูขัดตา ขัดใจไปเสียหมด

อยากรู้ว่าอยู่ๆคนเราก็เกิดความรู้สึกรักขึ้นมาได้อย่างไร

และอยู่ดีๆรู้สึกเลิกรักไปได้อย่างไร

ทำไมมันช่างง่ายดาย

เหมือนกับว่า

มันไม่สำคัญ

 

เป็นบ้าอะไรไปกับวันวาเลนไทน์ก็ไม่รู้ ก็แค่วันวันหนึ่งเท่านั้น

รู้แต่ว่าต้องเตือนหลายครั้งจึงจะจำได้

เมื่อเช้ายังลืมอยู่เลยว่าวันนี้วันอะไร

เป็นลางดี(รึเปล่า) ที่ว่า

ชาตินี้เราคงจะไม่ได้ไปเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้เป็นแน่แท้

ลืมตลอด

เฮ้อ

 

ไปเสม็ด เสร็จทุกรายจริงๆ 

อาจงงนิดหน่อยว่า อย่างเรานี่เสร็จกะเค้าได้ด้วยเหรอ

ถ้าจะบอกว่าไปเสม็ด ไม่เสร็จซักทีจะถูกกว่า

 

แต่ได้ไปสเม็ดกะเค้าซักที ไม่เสร็จได้ยังไง

 

ทะเลสเม็ดไม่ได้สวยมากไปกว่าทะเลอื่นๆ

หรือมากกว่าก็ไม่เท่าไหร่

แต่มันมีเสน่ห์บางอย่างมั้ง

น้ำสวยทะเลใส

โชคดีได้อยู่หาดสงบๆ เลยเหมือนได้พักผ่อนจิตใจ

 

เล่นทะเลไป คุยไป เพลินตาเพลินใจ สบาย สบาย

ตอนเย็นได้มีโอกาศชมสพระอาทิตย์ตก ที่ตกไม่เสร็จซักที

เพราะเมฆบัง ไม่รู้ว่าตกไปหรือยัง แอ็คท่าถ่ายรูปจนเหนื่อย

เลยนั่งเฉยๆดูแสงสีส้มอมม่วง พาดผ่านท้องฟ้าอย่างสงบ

แล้วได้พบว่า ท้องทะเลกว้างใหญ่

หน้าผาสูงชัน

และแสงอาทิตย์ยามลับขอบฟ้า

ทำให้ได้รู้ว่า

ไปเสม็ด...เสร็จทุกรายจริงๆ

 

ต่อจากเสม็ดก็ไปปายต่อในทันใด

ว่างงานก็อย่างนี้แหละ

นั่งรถข้ามวัน บวกอีกค่อนวันก็ถึงปาย

ปายวันธรรมดาเงียบอย่าบอกใคร

ไม่ค่อยถูกใจเพื่อนร่วมทางเท่าไหร่

แต่เราเฉยๆ

เที่ยวปายคราวนี้ต่างจากที่เคยมาคนเดียวเพราะมีเพื่อนเที่ยวตั้งสามคน

ขี่มอ'ไซค์ (คนอื่นขี่เราซ้อน)ร่อนไปทั่วปาย

เหมือนว่ามีเวลาหลายวัน

ไปมันทุกที่

ไปดู ดู ดู เห็น เห็น เห็น ถ่าย ถ่าย ถ่าย

 

ก็...ดีเหมือนกันแหละไม่เคยเห็น

 

ได้พาตัวเองไปนั่งในร้านที่คิดว่าเก๋ที่สุด

คราวนี้คนน้อยเลยมีโอกาสแทรกตัวเข้าไปนั่ง

ก็ไปนั่งๆให้มันเก๋กี๋ไปอย่างนั้นเอง

 

เหนื่อย

 

 

วันนี้วันที่ 5 กุมภาพันธ์

หลังจากลาออกอย่างเป็นทางการจากงานล่าสุด

รู้สึกต้องเขียนอะไรเสียหน่อย

เขียนให้มันเสียๆไปอย่างนั้นแหละ

 

ไม่รู้ว่าจะต้องเขียนทำไม น่าเศร้าออก เศรษฐกิจแบบนี้ลาออกจากงาน เหมือนว่ามีเงินถุงเงินถังคอยรองรับหลังจากลาออกอย่างนั้นแหละ

ช่วงนี้เลยต้องใช้ชีวิตแบบโกโกริโกะ เกมส์กึ๋ย ที่มีชีวิตอยู่ด้วยเงินจำนวนน้อยนิดภายใน 1 เดือน

 

ลาออกแล้วก็รู้สึกดี เหมือนได้ปิดเทอม หลังจากเรียนมาหกเดือน ก็ตลกนะ เพราะมันจะเป็นอย่างนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก คือทำไปนานๆแล้วมันคุ้มคลั่งต้องปิดเทอมให้ตัวเอง

 

ชีวิตจริงในไม่ได้เป็นแบบนั้น

แต่ทุกครั้งที่ปิดเทอมให้ตัวเองจะหากิจกรรมให้ตัวเองทำได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆระหว่างปิดภาคทำงาน

แต่ก็นะ คนเรามันก็ต้องทำงานหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง จะมานั่งทำกิจกรรมนู่นนี่ไปเรื่อยก็คงไม่ได้

 

เมื่อไหร่จะมีสามีหล่อๆรวยๆ มาเป็นคนเลี้ยงดูเนี่ย

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขึ้นต้นเป็นมะลิซ้อน พอแตกใบอ่อนเป็นดอกอุตพิษซะงั้นเรา