ใกล้บ้า จึงต้องออกแสวงหา ฮอร์โมนมันไม่ปกติ ความบ้ารรมดา กลายเป็นบ้าคลั่ง การไปคนเดียวคงเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดตอนนี้

ไปปายทำไมกัน

ถามไปงั้นเพราะเราก็ไปเหมือนกัน

แต่เพราะมันไม่มีทางเลือก นั่งรถไฟซะ ก้นบานตูดแฉะ ก็ยังไม่ถึงเชียงใหม่สักที

การไปเที่ยวครั้งนี้ตลก แต่คิดว่าน่าจะราบรื่นดีเพราะมันราบรื่นแต่แรก

ตัดสินใจกะทันหันในวันหยุดติดต่อกันยาว ใครจะไปนึกว่ายังมีตั๋วเหลือ ดีเหมือนกันนึกว่าต้องยืน

มาถึงเชียงใหม่นึกไม่ออกว่าไปไหนดี รู้แต่ว่าเดินออกไปให้ไกลจากสถานีไว้ก่อน จะได้ไม่ถูกพวกวินรถโขกค่าโดยสาร เดินไปคิดไปไกลพอควรตดสินใจไปแม่ฮ่องสอนละกัน เลยโบกรถไปอาเขต

สุดท้ายรถมันก็วนมาที่สถานีรถไฟ จะเดินไปทำไมให้เมื่อยเนี่ย

ไปถึงรถหมดอีก เหลือแต่รถไปปาย งั้นปายก็ได้

ความจริงแล้วเรามีทางเลือกรึเปล่านะ ไม่ใช่ไม่มีทางเลือกหรอก แต่เราเลือกไอ้ทางที่เราคิดว่าไม่มีทางเลือกไงล่ะ เพราะความจริงแล้ว ถ้าเราไม่ต้องการมันเราก็ไม่เลือกก็ได้นี่ เราเลือกที่จะไม่เลือกไงล่ะ

ช่างเถอะ...

กว่าจะมาถึงปายก็ค่ำแล้ว แต่หิวมากกว่าห่วงเรื่องนอน กินก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลัง

ปายนี่มีอาหารนานาชาติ ให้สงสัยว่า ปายเป็นอะไรกันแน่

กินอิ่มค่อยสำเหนียกได้ว่า นี่มันสองทุ่มแล้วยังไม่มีที่พักเลย

อยากนอนริมน้ำสุดๆ เดินไปสามที่ เต็ม เต็ม เต็ม เริ่มสลด

เอาใหม่ ยังไงก็อยากนอนริมน้ำ เต้นท์ ห้องน้ำรวมก็ได้

แต่อย่างว่า ตั้งแต่ตอนตั๋วรถไฟแล้ว มันราบรื่นดี กลับไปถามอีกทีก็เลยได้ห้อง งงเหมือนกันใคร check out ตอนดึก

กลับไปเดินในตัวเมือง ครึกครื้นด้วยฝรั่ง นักท่องนักเทียว คุณศิลปินต่างๆ คู่รัก ครอบครัว

มาปายนี่ ต้องมานั่งทำทีเป็นติสท์แดกถึงจะดี ไม่งั้นก็แดกติสท์แทนข้าวนั่นแหละ เข้ากับบรรยากาศสุดๆ

แต่ข้าพเจ้ารับประทานอาหารเหนือเท่านั้น เพราะ 10 บาทเอง  

ใครปรุงแต่งปาย หรือปายมันปรุงแต่งตัวเอง

หรือปายไม่ได้ปรุงแต่งหรอก ปายก็ยังคงเป็นปาย

คนเป็นแบบไหน ปายก็เป็นแบบนั้น

คนติสท์แดก ปายก็เป็นเมืองติสท์แดก

ประมาณนั้น

ตอนกลางวัน เดินเล่นในตัวเมือง ร้อนมาก ไม่มีใครเดินเลย ตลกดี

เดินผ่านที่รับเลี้ยงเด็ก เล่นกันเจี๊ยวจ๊าวไปหมด เด็กคนนึงอยู่ดีๆก็วิ่งมาเกาะขอบรั้ว แล้วถามว่า พี่จะไปไหน

ตอบไม่ได้ว่ะ ว่าจะไปทางไหน...ถึงจะดี

ตอบเด็กไปว่า ยังไม่รู้เลย แต่เดินเที่ยวไปมาแถวนี้แหละ

เด็กทำหน้าเหมือนกึ่งๆงง คงคิดว่า อีบ้า ร้อนจะตายมึงจะเดินไปไหนกัน

เดินไปเรื่อยๆ เจอวัดวัดนึง จะเข้าไปดู ปรากฎว่า เจ้าถิ่นประมาณ 10 กว่าตัว เข้ามาห้อมล้อมเหมือนจะต้อนรับ แต่ฟังเหมือนขับไล่มากกว่า เลยต้องรีบเผ่น 

ด้วยความที่อากาศร้อน เลยขี้เกียจเดินต่อ นั่งพักที่ศาลาใกล้วัด คิดนั่น ดูโน่น แล้วก็หลับ ตื่นมา เงยหน้าเห็นป้ายเขียนว่าศาลาพักใจ

พระเจ้ายอด(มันจอร์จมาก) อะไรๆก็ดูเข้ากับสถานการณ์ไปหมด

คิดว่าไปปายจะคิดอะไรออกบ้าง กลับมาก็เหมือนเดิม

การไปเที่ยวแบบไม่มีจุดหมายก็สนุกดี ปายไม่สนุก แต่เราสนุกเองคนเดียว