เลข26มันจะไม่ได้มีความหมายอะไรไปมากกว่าตัวเลขธรรมดาๆหนึ่งตัว

แต่พอมันกลายเป็นเลขบอกอายุ

มันทำให้รู้สึกวิโวกวิโหวงเหวงยังไงชอบกล

มันเหมือนเราได้ข้ามเส้นอะไรบางอย่างของเราไปแล้ว

มันทำให้เราได้ไตร่ตรองมากขึ้นว่า

เราได้ทำอะไรที่ควรจะทำแล้วหรือยัง

แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ

ที่ผ่านมาเราไม่ได้ทำอะไรในสิ่งที่ควรจะทำรึเปล่า

และเมื่อมันผ่านไปแล้วเราก็พบว่าสิ่งเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง

เพราะมันเกิดได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต

 

เป็นผู้ใหญ่นี่มันยากจริงๆโว้ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เคยรู้สึกมั้ยว่าบางที อยู่ดีๆเราก็รู้สึกว่า

ตอนที่เราหายใจอยู่ เราหายใจอยู่จริงๆรึเปล่า

หรือไม่ก็ เวลาที่เราโดนมีดบาด มันเจ็บจริงๆหรือเราคิดไปเองว่ามันเจ็บ

เวลากินยา มันขม แต่มันขมจริงๆหรือเราคิดไปเอง

หรือเวลามองกระจกแล้วเห็นตัวเอง

คือเราเป็นอย่างนั้นจริงๆรึเปล่า นี่คือเราจริงๆรึเปล่า หรือว่านี่คือใคร

หรือว่าที่เรากำลังขยับตัวไปมา นั่งพิมพ์สเปซอยู่นี่คือเรา หรือว่าคือใคร

คืออาจจะไม่ใช่ใครหรอก

แต่มันก็ไม่ใช่เรา

หรือก็ใช่เรานั่นแหละ แต่เราคิดให้มันแตกแยกไปเอง

 

 

นั่งอยู่ว่างๆก็คิดไปเรื่อยเปื่อย

 

ทำไมไม่ไปหางานทำ นั่งอยู่บ้านทั้งวัน จะเที่ยวก็ไม่เที่ยว

ฝนตกมั้ง ไม่ชอบฝนตก เลยไม่นึกอยากไปเที่ยวไหน

แถมคิดไม่ออกว่าอยากทำอะไรก็เลยไม่ไปหางานทำซะอย่างนั้น

คนชอบถามว่า อยากทำอะไรล่ะ อยากเป็นอะไรล่ะ

ถ้าตอบได้ก็คงทำไปนานแล้วจะมานั่งเฉยๆให้มันเมื่อยก้นอยู่ทำไม

 

ช่วงนี้ขี้เกียจขนาดหนัก

แค่จะเปิดคอมพิวเตอร์ยังขี้เกียจเลย

อยากจะอ่านหนังสือแต่ก็ขี้เกียจอ่าน

ขี้เกียจหยิบ ขี้เกียจเลือก ขี้เกียจเปิด ขี้เกียจสะกดคำ

ขี้เกียจจะส่งผ่านตัวหนังสือผ่านทางสายตาไปยังสมอง

แต่ไม่ขี้เกียจซื้อนะ

เพิ่งซื้อหนังสือใหม่ไปสองเล่ม

ก่อนหน้านั้นก็ซื้อไปสองเล่ม

ก่อนหน้านั้นอีกหน่อยก็ซื้อไปสองเล่ม

แต่เพิ่งเคลียร์อ่านเล่มที่ซื้อก่อนหน้านั้นอีกได้แค่สามเล่ม

คิดเป็นสองเล่มครึ่งดีกว่าเพราะอีกเล่มนึงอ่านเกือบจบ

แต่ก็เหมือนไม่ได้อ่านเลยมากกว่า

เอ๊ะถ้างั้นก็ต้องนับเป็นสองเล่มนั่นแหละนะ

 

ปล. เป็นหวัด เล็บหลุด (เกี่ยวกันยังไง) ต้อนรับความสาว(น้อย)มาเยือน