วันนี้วันที่ 23

ตลกที่วันที่ของ space เรามันถอยหลังไปหนึ่งวัน

มาทำงานเช้าอีกตามเคย ความจริงมันไม่ใช่นิสัยเราเอาซะเลย แต่ทำไงได้ บ้านไกลถ้าไม่รีบออกแต่เช้า ก็จะต้องไปติดแหงกอยู่บนถนน เป็นการเสียเวลาโดยไม่มีประโยชน์

 

2-3วันมานี้ ได้รับข่าวที่แตกต่างกันอย่างที่สุดของความแตกต่าง การเกิดขึ้น และการสิ้นสุดของบุคคลใกล้ตัว

จุดของความแตกต่างช่างดูห่างไกล

แต่ความจริงแล้วใกล้กันนิดเดียว

เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตที่ถือกำเนิดมาก็จะต้องดับไปในสักวันหนึ่ง

เหมือนที่เราเองก็จะต้องเป็นอย่างนั้น

แปลกที่เราไม่เคยคิดถึงตรงนั้น คิดบ้างแต่ก็ไม่อยากจะคิดเพราะคิดไปแล้วไง มันดูเหมือนเศร้าเกินไป

หรือมันจะทำให้เราคิดได้ว่าอยากจะทำอะไรก็ให้รีบทำก่อนที่ไม่มีโอกาสจะได้ทำ

แต่ก็ไม่รู้สิ รู้สึกโหวงๆหวิวๆชอบกล

 

 

โนดาเมะ เป็นชื่อนางเอกของละครเรื่อง ชื่อเดียวกับนางเอกคือ โนดาเมะ

โนดาเมะชื่อเต็มๆว่า โนดะ เมงุมิ

แต่ในเมื่อนางเอกเป็นคนประหลาดๆ จึงไม่น่าประหลาดใจที่จะต้องมีชื่อประหลาดๆตามไปด้วย

ดูๆไปตอนแรกๆน่าจะชื่อ...เออ อยู่ดีๆก็ลืมชื่อพระเอกซะงั้น

คือแรกๆเหมือนเรื่องหลักๆจะไปอยู่ที่พระเอกมากกว่า จนมาแผ่นสุดท้ายนี่แหละที่เป็นเรื่องของนางเอกเยอะๆ 

ทั้งพระเอกและนางเอกต่างก็เป็นอัจฉริยะทางดนตรีทั้งคู่ ต่างกันตรงที่พระเอกเป็นอัจฉริยะแบบควบคุมได้ แต่นางเอกเป็นแบบควบคุมไม่ได้

พูดง่ายๆก็คือพระเอกเป็นอัจฉริยะแบบคนธรรมดา แต่นางเอกออกแนวเพี้ยนๆทำให้ดูไม่เหมือนว่ามีความสามารถซ่อนอยู่ภายใน

จะว่าไปแล้ว อะไรคือเส้นแบ่งของความเพี้ยนและไม่เพี้ยน

การที่พระเอกสามารถดำเนินชีวิตได้เหมือนคนอื่นๆ เราก็บอกว่าเค้าไม่เพี้ยน ไม่เหมือนนางเอกที่ไม่เหมือนคนอื่นก็เลยแปลได้ว่าเพี้ยน

ถ้าอย่างนั้นเราสรุปได้หรือไม่ว่า การเหมือนๆคนอื่น เท่ากับปกติ

ถ้าเราจะบอกว่าคนส่วนใหญ่เพี้ยนกันหมด คนส่วนน้อยเท่านั้นที่ปกติแต่พอดีพวกเยอะกว่าทำให้กลายเป็นฝ่ายไม่เพี้ยนล่ะ

บางที พรุ่งนี้เราอาจจะพบคนเพี้ยนๆสักคนและมองเค้าว่าเป็นคนปกติ และมองตัวเองว่าเพี้ยนบ้าง น่าจะดี

เพราะบางทีเราอาจจะเพี้ยนโดยไม่รู้ตัวก็ได้

 

ดูสิจากโนดาเมะกลายมาเป็นอะไรแล้วเนี่ย ง่วงมากแล้วด้วยพอก่อนดีกว่า

ไม่มีอะไรจะเขียนเกี่ยวกับ เส้นทางกลับไปหาความรักหรอก (แปลตรงเกินไปรึเปล่าหนอ) เพราะไม่เคยมีเส้นทางที่ว่านั้นเลย จึงไม่รู้ว่าจะกลับไปหาอะไร แค่ชอบเพลงนี้เฉยๆ ชอบเมโลดี้ ชอบทำนองตั้งแต่ยังฟังเนื้อเพลงไม่ออก ไม่รู้ทำไม

 

เมื่อวานรู้สึกแปลกๆ แปลกยังไงก็บอกไม่ถูก รู้สึกคิดถึงเสปซของตัวเองว่ามันคงรอการอัพเดทของเราอยู่ นี่เราต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่คิดว่าเสปซมันมีชีวิตจิตใจ

 

เมื่อวานนอกจากรู้สึกแปลกๆแล้วยังรู้สึกพิกลๆ ยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกว่าไม่รู้จะทำอะไรทั้งๆที่มีอะไรมากมายให้ทำและที่ต้องทำ ก็มี

 

รู้สึกอยากจะกลับบ้านเร็ว และรู้สึกไม่อยากกลับบ้านเร็วไปพร้อมๆกัน

 

รู้สึกอยากจะทำอะไรสักอย่างนึง ไปที่ไหนสักแห่งนึง แต่ก็ไม่รู้จะไปที่ไหน

 

รู้สึกอยากจะคุยกับเพื่อน กับกิ๊ก(ไม่มี) กับแฟน(ไม่มี) แต่ความจริงแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอยากคุย

 

อารมณ์แบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเป็น แต่ก็แก้ได้ทุกครั้ง

นั่งร้านกาแฟร้านโปรด  

เดินห้างแถวบ้าน

เดินsupermarket ก็เคย

เราเคยสนุกสนานกับการเดินsupermarket ฟังดูตลก แต่สนุกจริงๆ ข้าวของมากมายหลายแบบ ขนมออกใหม่ แชมพูสบู่ ตั้งแต่ขวดละร้อยไปจนขวดละสิบบาทสรรพคุณล้นเหลือ ประมาณว่าใช้แล้วจะกลายเป็นนางฟ้านางสวรรค์กันเลยทีเดียว ไม่มีอะไรทำก็เดินดูสินค้าออกใหม่ สนุกดี

แต่วันนี้ไม่รู้สึกอยากเลยซักนิด

หรือว่าทำบ่อยๆเข้าก็ย่อมเป็นไปตามกฏการลดน้อยถอยลงของอรรถประโยชน์ส่วนเพิ่ม ความพอใจของเราย่อมค่อยๆลดลงจากการทำซ้ำไปซ้ำมา

แง่ะ...เริ่มบ้า

 

รถติดไฟแดงก็นั่งหลับตา...เพราะง่วง

แล้วก็นึกถึงว่าเราอยู่บนภูเขาอะไรซักลูกนึง

อยู่ดีๆมันก็นึกไปเองหรอกนะ ความคิดน่ะ เราไม่ได้สั่ง

 

ความจริงแล้วความคิดเป็นของเราหรือใครกันแน่

มันมีอยู่แล้วหรือมันเกิดขึ้น ณ ตอนนั้นตามธรรมชาติ

หรือจากการที่เอาประสบการณ์ที่เราสะสมไว้มาประมวลใหม่แบบสุ่ม

วูบวาบไปมา อยู่ในหัว

แต่คราวนี้เราเห็นเป็นภาพภูเขาเลยนะ

ความคิดเป็นภาพรึเปล่า หรือเป็นตัวอักษร

...

...

พอเถอะ เราไม่รู้สึกพิกลๆแล้วล่ะ เพราะว่าเรามีงานต้องส่ง

นี่ไงล่ะ สิ่งที่ควรทำและต้องทำ

 

 

 

แล้วก็มีเรื่องให้เขียนจนได้

ความจริงก็เปิดอ่านของตัวเองมาหลายวันอยากเขียนอะไรสักหน่อยแต่ก็นึกไม่ออก

วันนี้ได้ฤกษ์เสียที

เหตุเกิดมาจากการไปเดินตลาดนัดสัมมากรอันแสนจะเป็นที่นิยมในละแวกใกล้เคียงหลังจากไม่ได้เดินมานาน นานมากเพราะไม่ได้ว่างเสาร์อาทิตย์มาตั้งนานแล้วตั้งแต่เริ่มอบรมบ้าๆบอๆนั่น

 

วันนี้ตั้งใจว่าจะไปแต่เช้า...ก็แค่ตั้งใจ

ไปจริงๆก็นู่น ปาเข้าไป 10 โมง ก่อนไปแวะเติมลมจักรยานที่ร้านซ่อมตรงข้ามสโมสร อยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาเล่นๆว่า นี่เราไม่ได้เข้าร้านจักรยานมานานเท่าไหร่ น่าแปลกที่ตอนเด็กๆทำไมถึงมีเหตุให้เข้าร้านซ่อมได้บ่อยๆ เพราะเราใช้จักรยานบ่อยเลยต้องเข้าร้านซ่อมบ่อยเหรอ ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ก็แค่รู้สึกว่ามันแปลกดี เหมือนกับว่าอยู่ดีๆเราก็เลิกไปสถานที่ที่หนึ่ง หรือไม่ก็อยู่ดีๆเราก็ไปสถานที่ที่หนึ่ง บางทีก็จำเป็นต้องไป บางทีก็ไม่จำเป็นต้องไป

เริ่มบ้าอีกแล้ว

 

ถึงตลาดก็ไม่มีอะไร ดูเสื้อผ้า รองเท้าไปเรื่อย เห็นแล้วก็งั้นๆ

งั้นๆเพราะใส่ไม่ได้ อยากรู้ว่าคนมันผอมกันทั้งประเทศหรือไงวะ

 

เดินโซนเสื้อผ้าเสร็จก็มาเดินแถวขายของกิน

พยามกินข้าวมาจากบ้านจนเต็มท้อง จะได้ไม่คุ้มคลั่งซื้อของกินตามทาง

แต่ยังไงก็อดไม่ได้อยู่ดี กินจุ๊บกินจิ๊บตลอด

 

เดินมาเรื่อยจนเจอแผงขายหนังสือภาษาฝรั่ง พ่อแม่ลูก หลายครอบครัวยืนดูกันเป็นกลุ่มๆ อะไรจะอบอุ่นกันขนาดน้าน  มีหนังสือเด็กๆด้วยน่ารักดี แวะดูเสียหน่อย

 

ไปเจอหนังสือเด็กน่ารักถูกใจหยิบมาอ่าน สายตาไปเจ๊อะกับเด็กตัวน้อยอายุไม่ถึง 5 ขวบได้ ยื่นไม้ยื่นมือทำเสียงอ้อแอ้ไปมาเหมือนอยากจะสนทนาด้วย ไอ้เราก็นึกเอ็นดู ส่งหนังสือให้ พร้อมกับชี้ชวนชมเป็นอันดี

 

"อย่าไปกวนคุณน้าเค้าสิลูก" เสียงแม่เด็กลอยมาตามสายลม

 

ปรี๊ดแตกครับพี่น้อง

ใครเป็นน้าของลูกแกยะยัยป้า

 

โอ๊ย คลุ้มคลั่ง

ส่งสายตาอำมหิตกลับไปที่เด็กตัวน้อยตนนั้น ความจริงเด็กมันก็ไม่ได้เป็นคนพูด เด็กไม่ได้ผิด

แต่ยังไงก็อดไม่ได้ อยากเป็นเด็กทำไมล่ะ ช่วยไม่ได้เว่ย โมโห

 

เสื้อผ้าก็ใส่ไม่ได้ แล้วยังเป็นคุณน้าอีก เอาเหอะ

 

หรือว่า.....

ถึงเวลาแล้วที่ต้องยอมรับความจริง

เฮ้อ

 

 

 

 

 

เพราะฉะนั้น ฉันจึงทรนง ในศักดิ์ของตน ไม่สนใจใคร

 

ยามชังพี่ยิ่งช้ำถึงยามเช้า

 

ว้ายมีแต่เพลงเศร้าๆล่ะ ตอนนี้กำลังฮิตเพลงเก่าๆตามกรีนคอนเสิร์ต

 

อยากฟังเพลง อันของสูงแม้ปองต้องจิต ....เอ่อ คนละรุ่นกัน

 

แล้วก็อยากฟังเพลงสุขสมหวังบ้าง แต่นึกไม่ออก

ความจริงเพลงรักไม่รู้ดับก็เพราะ

 

ถึงจะสิ้นวิญญาณกี่ครั้ง ฉันก็ยังรักเธอฝังใจ

ถึงจะสิ้นแผ่นดินไฉไล ไม่เป็นไรเพราะยังมีเธอ

.....อันนี้ก็เกินไปนะ        ว้า ........แต่มันคนละรุ่นกันอีกแล้ว

 

ความจริงแล้วอยากฟังเพลงรุ่นสุนทราภรณ์มากกว่า

ช่วงนี้ไม่อยากเขียนอะไรเลย หรืออยากเขียนแต่ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร 

ลบสิ่งที่ตัวเองเคยเขียนเพราะว่ามันตลก

 

เราไม่ใช่คนแบบนั้นที่จะต้องไปมีชีวิตวุ่นวายกับเรื่องบ้าๆบอๆ

เราอยากอยู่สบายๆในแบบของเรา

 

เท่านั้นเอง

 

สวัสดีตัวฉัน ฉันคนเดิมกลับมาแล้ว ยินดีกับตัวเองด้วย

 

ฉันอยากยิ้ม ฉันยิ้ม และฉันก็ยิ้ม

 

ชีวิตก็ดีอย่างนี้แหละ