ประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำประวัติศาสตร์จะไม่เปลี่ยน

ไม่เปลี่ยนจริงๆ

เมื่อไหร่เราจะใช้โทรศัพท์ได้นานๆซักที

เราไม่เคยเป็นพวกวิ่งตามเทคโนโลยีอะไรเลยแต่ก็มีอันจะต้องซื้อโทรศัพท์ใหม่แทบทุกปี

 

โทรศัพท์เครื่องแรกได้มาตอนปีสองพร้อมเสียงก่นด่าของคนในครอบครัวว่าสิ้นเปลืองโดยไม่จำเป็น โธ่ ขอทำตัวเป็นวัยรุ่นกะเค้ามั่งเถอะ ก็อยากได้อยากมีไปเรื่อยเปื่อย

แต่จะว่าไปก็จริงนั่นแหละ ไม่เห็นจะต้องมีเลย เพื่อให้ได้ติดต่อได้ง่ายขึ้นงั้นเหรอ เพื่ออะไรล่ะเราก็ไม่ได้อยู่กลางดงกลางป่าตามตัวก็ไม่ยาก แล้วตั้งแต่มีมือถือเราก็ไม่เคยจำเบอร์ใครได้อีกเลย

 

มือถือเครื่องแรกใช้ได้ไม่ทันครบปีก็เจ๊ง เพราะถือคติว่าถ้าเราทะนุถนอมมากไปมันจะไม่แกร่ง แต่ก็ลืมไปว่ามันเป็นเพียงสิ่งของที่ไม่สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ตกไปหลายยๆๆๆทีก็เจ๊ง

ถึงเวลาเปลี่ยนใหม่เครื่องที่สองก็ดันไปซื้อที่ร้านอะไรไม่รู้ ซื้อมาวันแรกก็เจ๊งเลย เอาไปเปลี่ยนก็บอกว่าต้องเอาไปส่งศูนย์ ความขี้เกียจมีเยอะกว่าวความห่วงใยต่อโทรศัพท์ เลยใช้ไปยังงั้นแหละใช้ไปได้ปีกว่าๆก็ไม่ไหวต้องทำการฌาปนกิจตัวเอง

 

เครื่องที่สามต้องมีอันเป็นไปแบบโง่ๆ(ไม่รู้ใครโง่ดี) หลังจากใช้มาได้ปีกว่าๆ เกือบๆจะสองปี วันนั้นโมโหอะไรไม่รู้ เก็บของไปมาพร้อมพูดโทรศัพท์เจ๊าะแจ๊ะไม่หยุดปาก เสร็จสรรพขึ้นรถขับพรืดไปตะบึงตะบอน ขับไปได้ประมาณ 3 กโลเมตรนึกขึ้นได้ว่าวางโทรศัพท์ไว้บนหลังคารถ โอ้วแม่เจ้า จะโทษใครดี

 

เครื่องที่สี่ ใช้ได้นานประมาณนึงแต่ยังไม่ทำลายสถิติคือปีกว่าๆเหมือนกันคราวนี้โกอินเตอร์ไปเสียที่เวียดนาม ไม่รู้เพราะเจออากาศชื้นหรือแปลกที่แปลกทางปรับตัวไม่ได้เลยมีอันต้องเป็นไปก่อนเวลาอันควร

 

เครื่องที่ห้าได้มาเพราะแม่ทนไม่ได้ พอเครื่องที่สี่เจ๊งก็ดำรงตนเป็นมนุษย์ปลอดมือถืออยู่ระยะหนึ่งเดือนกว่าๆได้มั้ง รู้สึกโล่งๆสบายๆดียังไงบอกไม่ถูก แต่แม่ไม่สบายเพราะโทรเรียกใช้ไม่สะดวกเลยจัดแจงพาไปซื้อเสร็จสรรพ ความจริงอยากได้อยู่รุ่นนึงเพราะน่ารักดี (เป็นครั้งแรกที่ระบุได้ว่าอยากได้มือถือแบบไหน) แต่ราคาไม่น่ารักด้วยตัดใจซื้อไม่ลง มือถือราคาห้าพัน ไปซื้อเครื่องทำไอติมได้เลย ราคาสี่พันเก้าเท่านั้น ตัดใจซื้ออีกเครื่อง ถูกกว่าเยอะและ(น่าจะ)ทนกว่า เครื่องน่ะคงทนกว่าแต่มันคงรู้ว่าถึงเราจะเลือกมันมาแต่เราก็ยังมีอีกคน(เครื่อง)อยู่ในใจเสมอ(ฮิ้ว) เลยกระเด้งออกจากกระเป๋าเราไปตอนนั่งตุ๊กตุ๊ก เครื่องนี้อายุสั้นที่สุด แค่ เกือบๆสามเดือนเท่านั้น

 

เศร้าใจ - มือถือหายอีกแล้วกรู เพิ่งเริ่มสะสมเบอร์ได้ไม่เท่าไหร่ต้องมานั่งล่าชื่อกันอีกแล้วเหรอเนี่ย

ดีใจ - มีโอกาสได้ซื้อมือถือที่อยากได้แล้ว

เศร้าใจ - แต่ยังไงๆราคามันเท่ากับเครื่องทำไอติมเลยนะ เฮ้อ

...มีเสียงกระซิบ(ด่า)ว่าจะเอาเครื่องทำไอติมไปทำซ..อะไร(ยะ)...

ไม่รู้สิมันเอามาเทียบกันไม่ได้เหรอ

โทรศัพท์มือถือกับเครื่องทำไอติม

โทรศัพท์มือถือกับเครื่องทำไอติม

โทรศัพท์มือถือกับเครื่องทำไอติม

 

ชัยภูมิเป็นอีสานที่ชุ่มฉ่ำ ชุ่มชื้นสมชื่อว่าเป็นชัยภูมิ

เป็นพื้นดินดี อยู่แล้วเหมือนได้ชัย เอ๋!เกี่ยวอะไรหว่า

ไปชัยภูมิคราวนี้เป็นครั้งที่สาม

ออกค่ายหนึ่ง เรียนหนึ่งและเที่ยวอีกหนึ่งซึ่งก็คือครั้งนี้

พี่ญาติชวนไปดูดอกกระเจียวบาน

ใจก็คิดว่าป่านนี้มันยังบานอยู่อีกหรือ แต่เอาเถอะ ไปก็ไป

ออกจากบ้านแต่เช้า ถึงก็เกือบเที่ยง

แค่ได้ไปถึงก็สดชื่นแล้วแม้ยังไม่ทันถึงทุ่งดอกกระเจียว

อากาศสดชื่น ร้อนแต่เย็น

พอไปถึงทุ่งดอกกระเจียวจริงๆก็ยิ่งแล้วใหญ่ อะไรๆมันก็สดชื่นไปหมด

ท้องฟ้าสีฟ้า ต้นไม้ใบหญ้าสีเขียว แม้ผู้คนจะเยอะแบบทุ่งแทบแตก

แต่จะว่าอะไรได้ เรายังแห่มาดูกะเค้าเลย

เดินถ่ายรูปมือเป็นระวิงเพราะมุมไหนๆสีสันก็สวยไปหมด

จนกระทั่งเดินออกมาจากทุ่งเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า

นี่เรายังไม่ได้สนใจดอกกระเจียวดอกกระเจียวจริงๆเลย

สนใจแต่ว่าสวยจังต้องถ่าย นั่นก็สวยนี่ก็สวยหันกล้องไปทางไหนก็สวย

กลัวแต่ว่าจะไม่ได้เก็บไว้ดู เลยถ่าย ถ่าย ถ่ายไม่ยั้ง

ตอนนี้มาดูรูปก็นึกได้แต่ว่าใช่แล้วมุมนี้เราถ่าย มุมนั้นเราถ่าย

คือเห็นแต่ภาพตัวเองถ่ายวิว

แต่กลับไม่เห็นวิวจริงๆของมัน

 

ดีที่นึกได้ก่อนกลับ วันที่สองเลยได้สัมผัสกับวิววิว

ท้องฟ้า ท้องฟ้า ต้นไม้ ต้นไม้

แต่ก็ยังไม่วาย ถ่าย ถ่าย ถ่ายต่อไปอีก

เพราะกล้องแคนนอนของพี่ญาตินี่ ดีจริงๆ

ถ่ายแล้วมันส์พะย่ะค่ะ

เอ๊ะหรือฝีมือเราดี เลยถ่ายออกมาสวยงามทุกรูป

โฮะ โฮะ โฮะ

พูดเอง เออเอง ชมเองไม่ต้องรอใคร

เอิ๊ก เอิ๊ก